Περιεχόμενα
Ο σύγχρονος καλλιτέχνης Kim Hongrok
Ο Kim Hongrok είναι Κορεάτης σύγχρονος καλλιτέχνης που ξεκίνησε από τη ζωγραφική και διεύρυνε την πρακτική του στην περφόρμανς, τη φωτογραφία, το βίντεο και την εγκατάσταση.
Γεννήθηκε το 1985. Αφού αποφοίτησε από το Λύκειο Whimoon, εισήχθη το 2005 στο Τμήμα Ζωγραφικής της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Hongik, όπου σπούδασε ζωγραφική.
Κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών του σπουδών, δημιούργησε δικό του εργαστήριο και συνέχισε να εργάζεται τόσο εντός όσο και εκτός του πανεπιστημίου. Μέσα από τις ανταλλαγές του με φωτογράφους, δημιουργούς βίντεο, μοντέλα, ηθοποιούς και ανθρώπους άλλων κλάδων, γνώρισε διαφορετικές μεθόδους εργασίας και οπτικές. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία άρχισε να ενδιαφέρεται για το πώς το ίδιο γεγονός μπορεί να ερμηνευτεί διαφορετικά ανάλογα με τη θέση και την εμπειρία του παρατηρητή.
Μεταξύ γεγονότος και αντίληψης
Αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία και επέστρεψε στο πανεπιστήμιο, ο Kim Hongrok άρχισε το 2008, ενώ ήταν ακόμη φοιτητής, να αναπτύσσει έργα υπό τον κοινό τίτλο «Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας», εγκαινιάζοντας την καλλιτεχνική του δραστηριότητα. Αντί να προβάλλει τα συναισθήματα ή τα συμπεράσματα του καλλιτέχνη, παρουσίαζε τις καταστάσεις μέσα στις οποίες βρίσκονταν άνθρωποι, γεγονότα και πράξεις, αφήνοντας χώρο στους θεατές να αρχίσουν να σκέφτονται οι ίδιοι.
Εδώ, η «αντικειμενική έκφραση» δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται η οπτική του καλλιτέχνη ή ο αξιακός προσανατολισμός του έργου. Η κρίση του καλλιτέχνη εμπλέκεται αναγκαστικά στην επιλογή του θέματος και στη διαμόρφωση μιας κατάστασης. Η αντικειμενικότητα που επιδίωκε ο Kim Hongrok βρισκόταν πιο κοντά σε μια στάση που περιορίζει τη συναισθηματική σκηνοθεσία και την άμεση εξήγηση, ώστε το θέμα και η κατάσταση να εμφανίζονται πρώτα ενώπιον του θεατή.
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Βούρτσισμα των δοντιών
Το «Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Βούρτσισμα των δοντιών», που ξεκίνησε το 2008, είναι μια σειρά περφόρμανς και φωτογραφικών έργων που τοποθετεί μια καθημερινή πράξη, επαναλαμβανόμενη από πολλούς ανθρώπους, ανάμεσα σε διαφορετικά πρόσωπα και σε διαφορετικούς τόπους.
Το βούρτσισμα των δοντιών είναι συνήθως μια πράξη υγιεινής που πραγματοποιείται σε ιδιωτικό χώρο. Ο καλλιτέχνης μετέφερε αυτή την πράξη μπροστά από ένα έργο τέχνης, σε ένα εργαστήριο κατά τη διάρκεια μαθήματος σχεδίου γυμνού και σε έναν κινηματογράφο. Ωστόσο, η σημασία του έργου δεν περιορίζεται στην παρουσίαση μιας οικείας πράξης σε ανοίκειους χώρους. Το βούρτσισμα των δοντιών λειτουργεί ως πράξη που καλεί τους θεατές να επανεξετάσουν, μέσα σε μία σκηνή, τις σχέσεις ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το έργο, τον φοιτητή και το δημιουργικό υποκείμενο, καθώς και την τέχνη και τη βιομηχανία.
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Jongsik Choi
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Jongsik Choi / Εκτύπωση Lambda, 2008, Kim Hongrok
Δύο άνθρωποι βουρτσίζουν τα δόντια τους μπροστά από ένα έργο του Jongsik Choi. Αντί να απεικονίζει ανθρώπους που παρατηρούν ένα έργο τέχνης, το έργο τοποθετεί στο ίδιο κάδρο την καθημερινή σωματική πράξη που εκτελεί ο Choi μπροστά από το δικό του έργο και το ίδιο το έργο. Έτσι, καλεί τους θεατές να επανεξετάσουν τη σχέση που διαμορφώνεται ανάμεσα στον δημιουργό ενός έργου και στο ίδιο το έργο.
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Μάθημα σχεδίου γυμνού
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Μάθημα σχεδίου γυμνού / Εκτύπωση Lambda, 2008, Kim Hongrok
Η περφόρμανς πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος σχεδίου γυμνού. Μέσα σε ένα μάθημα αφιερωμένο στην παρατήρηση και τη σχεδίαση του ανθρώπινου σώματος, ο καλλιτέχνης επέλεξε με δική του απόφαση την πράξη του βουρτσίσματος των δοντιών και τη μετέτρεψε σε έργο.
Οι θέσεις του φοιτητή και του καλλιτέχνη επικαλύπτονται σε μία σκηνή. Ακόμη και μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία, εμφανίζεται ένα δημιουργικό υποκείμενο που σχεδιάζει και εκτελεί ένα έργο με δική του κρίση. Το έργο δεν περιορίζει τον φοιτητή σε κάποιον που δεν έχει γίνει ακόμη καλλιτέχνης, αλλά τον βλέπει ως καλλιτέχνη που ήδη δημιουργεί και εκτελεί έργα αυτόνομα.
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Megabox
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Megabox / Εκτύπωση Lambda, 2008, Kim Hongrok
Πολλοί άνθρωποι στέκονται μαζί και βουρτσίζουν τα δόντια τους στο COEX Megabox. Εκτός από όσους είχαν συγκεντρωθεί για τη φωτογράφιση, προσκλήθηκαν να συμμετάσχουν και περαστικοί από τη γύρω περιοχή. Μερικοί εντάχθηκαν επιτόπου και βούρτσισαν τα δόντια τους ως μέρος της δημιουργίας του έργου.
Ο κινηματογράφος συναντά το κοινό του μέσω του βιομηχανικού συστήματος παραγωγής, διανομής και προβολής. Η εικαστική τέχνη συναντά επίσης την κοινωνία μέσα σε δομές δημιουργίας, έκθεσης, κυκλοφορίας και εμπορίου.
Το έργο συγκεντρώνει σε ένα κάδρο το κοινό έδαφος του κινηματογράφου και της εικαστικής τέχνης: και τα δύο αποτελούν μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης που υπάρχουν υπό εμπορικές συνθήκες. Καλεί τους θεατές να επανεξετάσουν τις διαφορετικές αντιλήψεις και στάσεις μέσα από τις οποίες ο βιομηχανικός χαρακτήρας του κινηματογράφου γίνεται εύκολα αποδεκτός, ενώ η εικαστική τέχνη αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως ένα αγνό πεδίο χωρισμένο από την αγορά.
Στα τρία έργα, το βούρτσισμα των δοντιών γίνεται μέσο μεταφοράς μιας καθημερινής πράξης σε ανοίκειους χώρους και πράξη που θέτει εκ νέου υπό αμφισβήτηση τα όρια ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το έργο, τον φοιτητή και το δημιουργικό υποκείμενο, την τέχνη και τη βιομηχανία.
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Seok-cheon Hong
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Seok-cheon Hong
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Seok-cheon Hong / Εκτύπωση Lambda, 2011, 120 × 120 cm, Kim Hongrok
Αφού ο Seok-cheon Hong αποκάλυψε δημόσια τη σεξουαλική του ταυτότητα το 2000, αποχώρησε διαδοχικά από τις τηλεοπτικές εκπομπές στις οποίες συμμετείχε. Μετά από μεγάλο διάστημα, το βλέμμα της κοινωνίας και των μέσων ενημέρωσης μεταβλήθηκε, και εκείνος επέστρεψε στην τηλεόραση, συνεχίζοντας ενεργά τη δραστηριότητά του. Ο Kim Hongrok δημιούργησε αυτό το έργο μαζί του το 2011.
Αντί να κρίνει την προσωπική αλλαγή του Seok-cheon Hong, το έργο καλεί τους θεατές να εξετάσουν πώς μεταβλήθηκε το βλέμμα της κοινωνίας και των μέσων ενημέρωσης προς αυτόν. Δεν ορίζει την ταυτότητά του μέσα από μία και μόνη εξήγηση, αλλά παίρνει ως θέμα του τις αλλαγές στις αντιλήψεις που τον περιβάλλουν.
Ένα διευρυμένο φάσμα μέσων με αφετηρία τη ζωγραφική
Λάδι σε καμβά, 120 × 120 cm, 2010, Kim Hongrok
Ο Kim Hongrok συνέχισε να ζωγραφίζει ακόμη και όταν διεύρυνε το φάσμα της έκφρασής του στη φωτογραφία, την περφόρμανς και την εγκατάσταση. Δεν εγκατέλειψε τη ζωγραφική για να περάσει σε άλλα μέσα· επέλεγε το μέσο ανάλογα με το θέμα και τη μέθοδο κάθε έργου.
Αυγοτέμπερα σε ξύλινη επιφάνεια, 2004 / έργο από το portfolio εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο Hongik / Kim Hongrok
Λάδι σε καμβά, 2007, Αυτοπροσωπογραφία, Kim Hongrok
Το έργο αυγοτέμπερας του 2004, η αυτοπροσωπογραφία του 2007 και η ελαιογραφία του 2010 δείχνουν ότι η πρακτική του Kim Hongrok ξεκίνησε από τη ζωγραφική. Η φωτογραφία, η περφόρμανς, το βίντεο και η εγκατάσταση που ακολούθησαν μπορούν να κατανοηθούν όχι ως ρήξη με τη ζωγραφική, αλλά ως μια διαδικασία διεύρυνσης των μεθόδων έκφρασής του.
Πρώτη ατομική έκθεση
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Bussot, Raul
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Bussot, Raul / εγκατάσταση, περφόρμανς, βίντεο, φωτογραφία, κείμενο / πενθήμερη περφόρμανς, ο εκθεσιακός χώρος ανοικτός όλο το εικοσιτετράωρο / 2013 / Kim Hongrok
Το «Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Bussot, Raul» είναι η πρώτη ατομική έκθεση του Kim Hongrok και αφορά την εμπειρία της οικογένειας Bussot, που έφυγε με σχεδία από την Κούβα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1993. Εγκαινιάστηκε στις 25 Μαρτίου 2013, είκοσι χρόνια μετά την έναρξη του ταξιδιού, και διήρκεσε έως τις 31 Μαρτίου.
Στο ταξίδι συμμετείχαν δύο παιδιά, ηλικίας τεσσάρων και πέντε ετών· ο Raul Bussot Jr. ήταν τότε πέντε ετών. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις της οικογένειας, ο Raul Bussot και οι σύντροφοί του ετοίμασαν τη σχεδία σε ένα μαγκρόβιο δάσος, αποφεύγοντας την επιτήρηση της κουβανικής ακτοφυλακής, και βγήκαν στη θάλασσα τη νύχτα.
Ο Raul Bussot Jr. θυμόταν πως μέσα στην κρύα θάλασσα έμεναν κοντά ο ένας στον άλλο για να κρατηθούν ζεστοί, καθώς και την προσδοκία του ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να βλέπει κινούμενα σχέδια χωρίς διακοπές ρεύματος. Η οικογένεια συνάντησε καταιγίδα, βγήκε εκτός πορείας και παρασύρθηκε επί πέντε ημέρες. Πρώτα την εντόπισε ένα αλιευτικό σκάφος και στη συνέχεια τη διέσωσε η Ακτοφυλακή των ΗΠΑ.
Ο Kim Hongrok συνάντησε τον Raul Bussot Jr. και του πήρε συνέντευξη για την εμπειρία της οικογένειάς του. Το 2013, είκοσι χρόνια αργότερα, κατασκεύασε μια σχεδία ίδιου μεγέθους και σχήματος από σίδηρο, αλουμίνιο, τροχούς ποδηλάτου και κουπιά και την εγκατέστησε στον εκθεσιακό χώρο.
Ο καλλιτέχνης και ο πλέον ενήλικος Raul Bussot Jr. έτρωγαν, κοιμούνταν και ζούσαν πάνω στη σχεδία επί πέντε ημέρες. Με αφετηρία τις προμήθειες που είχε ετοιμάσει τότε η οικογένεια, χρησιμοποίησαν Spam, σοκολάτα και νερό στην περφόρμανς. Η αίθουσα παρέμεινε ανοικτή είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο καθ’ όλη τη διάρκειά της.
Σε αυτό το έργο, οι θεατές δεν παρέμεναν έξω παρατηρώντας απλώς ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Πλησίαζαν το περιβάλλον στο οποίο ζούσαν ο καλλιτέχνης και ο Raul Bussot Jr., άκουγαν την ιστορία τους και συνομιλούσαν μαζί τους· και αυτές οι συναντήσεις έγιναν μέρος της περφόρμανς.
Βίντεο καταγεγραμμένο από την Ακτοφυλακή των Ηνωμένων Πολιτειών / Φλόριντα, ΗΠΑ / 6 λεπτά 50 δευτερόλεπτα / 1993
Στην αίθουσα παρουσιάστηκαν επίσης πλάνα που τεκμηριώνουν το ταξίδι και τη διάσωση του 1993. Τοποθετώντας στον ίδιο χώρο το ιστορικό αρχείο και την περφόρμανς που πραγματοποιήθηκε είκοσι χρόνια αργότερα, η έκθεση επέτρεψε στους θεατές να εξετάσουν τη σχέση ανάμεσα στο βιωμένο γεγονός, τη μνήμη και την αναπαράσταση.
Η έκθεση έθεσε τη ρήξη ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες με φιλελεύθερο σύστημα και την Κούβα με σοσιαλιστικό σύστημα δίπλα στη σχέση ανάμεσα στη Δημοκρατία της Κορέας και τη Βόρεια Κορέα. Έτσι, συνέκρινε μέσα σε ένα έργο τις διαφορές συστημάτων σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους.
Ακριβώς είκοσι χρόνια αργότερα, το 2013, ο καλλιτέχνης έφερε την αναχώρηση της οικογένειας Bussot το 1993 από τη σοσιαλιστική Κούβα προς τις φιλελεύθερες Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν εκθεσιακό χώρο στη Νότια Κορέα. Καθώς η σχέση Ηνωμένων Πολιτειών και Κούβας διαβαζόταν εκ νέου μέσα από τη σχέση Νότιας και Βόρειας Κορέας, οι αξίες και τα σύμβολα δύο διαφορετικών χρόνων και τόπων διασταυρώνονταν.
Το ταξίδι της οικογένειας Bussot παρουσιάζεται όχι απλώς ως μια εμπειρία μετανάστευσης σε μία περιοχή, αλλά ως ένα γεγονός κατά το οποίο μια οικογένεια επέλεξε την κατεύθυνση της ζωής της ανάμεσα σε διαφορετικά πολιτικά συστήματα. Η εμπειρία τους φέρνει ενώπιον του σημερινού θεατή την αξία και τη σημασία του φιλελευθερισμού στη ζωή, ο οποίος διασφαλίζει την ατομική επιλογή και την ελευθερία μετακίνησης.
Ο Raul Bussot Jr. και ο καλλιτέχνης Kim Hongrok κάθονται στη σχεδία κατά τη διάρκεια της περφόρμανς. Πίσω τους φαίνεται το κείμενο που καταγράφει το θαλάσσιο ταξίδι της οικογένειας Bussot.
Άποψη του εκθεσιακού χώρου με τη σχεδία, φωτογραφικά πορτρέτα και βίντεο συνέντευξης τοποθετημένα μαζί.
Άποψη της έκθεσης όπου η εγκατάσταση της σχεδίας και το βίντεο που τεκμηριώνει το ταξίδι και τη διάσωση του 1993 έχουν τοποθετηθεί αντικριστά.
Εκθεσιακός τοίχος με φωτογραφικά πορτρέτα της οικογένειας Bussot και των ανθρώπων που μοιράστηκαν μαζί τους το ταξίδι.
Εκθεσιακός τοίχος με το κείμενο που τεκμηριώνει την πορεία του ταξιδιού της οικογένειας Bussot.
Η περφόρμανς δεν ήταν προσπάθεια πιστής αναπαράστασης μιας εμπειρίας είκοσι χρόνια πριν. Μέσα από περιορισμούς χώρου, χρόνου και τροφής, το έργο επιδίωξε να προσεγγίσει τη μνήμη μιας οικογένειας και να μοιραστεί με τους σημερινούς θεατές το νόημα της επιλογής προς την ελευθερία.
Σύμφωνα με τις αναμνήσεις της οικογένειας Bussot, το πρώτο φαγητό που έφαγαν όταν έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1993 ήταν από τα McDonald’s. Με βάση αυτή την ανάμνηση, ο Kim Hongrok και ο Raul Bussot Jr. έφαγαν φαγητό από τα McDonald’s πάνω στη σχεδία την τελευταία ημέρα της περφόρμανς του 2013. Η εμπειρία αυτή οδήγησε στη δεύτερη ατομική έκθεση του Kim Hongrok, «Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: McDonald’s», που πραγματοποιήθηκε την ίδια χρονιά.
Ο Kim Hongrok και ο Raul Bussot Jr. τρώνε φαγητό από τα McDonald’s πάνω στη σχεδία την τελευταία ημέρα της περφόρμανς, 30 Μαρτίου 2013
Δεύτερη ατομική έκθεση
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: McDonald’s
«Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: McDonald’s», διαμαντόσκονη πάνω σε περιτύλιγμα χάμπουργκερ, 2013, Kim Hongrok
Το «Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: McDonald’s» ήταν η δεύτερη ατομική έκθεση του Kim Hongrok και πραγματοποιήθηκε το 2013. Ο καλλιτέχνης εφάρμοσε διαμαντόσκονη σε περιτυλίγματα χάμπουργκερ McDonald’s που είχαν συλλεχθεί σε διάφορες πόλεις.
Για την οικογένεια Bussot, το McDonald’s έμεινε στη μνήμη ως το πρώτο φαγητό που συνάντησαν όταν έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες· μέσα στο έργο εμφανίζεται ως μια συγκεκριμένη εμπειρία πρώτης επαφής με τον φιλελευθερισμό και την καπιταλιστική κοινωνία. Για έναν άλλο θεατή μπορεί να είναι ένα καθημερινό γεύμα ή ένα οικείο διεθνές εμπορικό σήμα. Το έργο δείχνει ότι το ίδιο αντικείμενο μπορεί να φέρει διαφορετικές σημασίες και αξίες ανάλογα με την προσωπική εμπειρία, τον τόπο και τον χρόνο.
Ο Kim Hongrok πρόσθεσε διαμαντόσκονη, ένα υλικό υψηλής τιμής και ανταλλακτικής αξίας στην καπιταλιστική αγορά, πάνω σε περιτυλίγματα μαζικής παραγωγής που απορρίπτονται μετά τη χρήση. Η διαμαντόσκονη των έργων δεν είναι σκόνη, αλλά εξαιρετικά μικρά φυσικά διαμάντια με πολλές έδρες που μπορούν να αντανακλούν το φως.
Ένα καταναλωτικό προϊόν που απορρίπτεται μετά τη χρήση και ένας πολύτιμος λίθος συναντιούνται στην ίδια επιφάνεια. Το ίχνος καθημερινής κατανάλωσης, που για μια οικογένεια αποτέλεσε την αρχή της εμπειρίας του καπιταλισμού, συνδέεται με ένα αντικείμενο στο οποίο συγκεντρώνεται υψηλή αγοραία αξία. Χωρίς άμεση αναφορά στον καπιταλισμό με λέξεις ή συνθήματα, η σχέση των δύο υλικών συμπυκνώνει το ευρύ φάσμα αξιών που διαμορφώνονται μέσα του.
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Σικάγο, ΗΠΑ / διαμαντόσκονη πάνω σε περιτύλιγμα χάμπουργκερ, 2013 / Kim Hongrok
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Χο Τσι Μινχ, Βιετνάμ / διαμαντόσκονη πάνω σε περιτύλιγμα χάμπουργκερ, 2013 / Kim Hongrok
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Μπουένος Άιρες, Αργεντινή / διαμαντόσκονη πάνω σε περιτύλιγμα χάμπουργκερ, 2013 / Kim Hongrok
Σύμφωνα με το εκθεσιακό υλικό της εποχής, ο καλλιτέχνης συγκέντρωσε περιτυλίγματα McDonald’s από είκοσι χώρες με τη βοήθεια πολλών ανθρώπων. Κάθε έργο πήρε το όνομα της πόλης και της χώρας όπου είχε συλλεχθεί το περιτύλιγμά του. Έτσι, η σειρά συγκέντρωσε τα ίχνη ενός παγκόσμιου εμπορικού σήματος που παράγεται, διανέμεται και καταναλώνεται σε διαφορετικές περιοχές.
Σύμφωνα με τα αρχεία του καλλιτέχνη, ζήτησε τη βοήθεια κορεατικών πρεσβειών σε διάφορες χώρες και άλλων οργανισμών για να συλλέξει τα περιτυλίγματα. Ο Choi Siwon ενημέρωσε τους θαυμαστές του στο εξωτερικό για την προσπάθεια συλλογής, ενώ στη συγκέντρωση του υλικού συμμετείχαν και άνθρωποι που ζούσαν εκτός Κορέας.
Ο καλλιτέχνης κατέγραψε ότι κατά τη συλλογή περιτυλιγμάτων έλαβε από ορισμένες περιοχές απαντήσεις πως δεν υπήρχαν εκεί εστιατόρια McDonald’s. Έτσι, η σειρά περιλαμβάνει και το γεγονός ότι η παρουσία των McDonald’s διέφερε τότε ανά περιοχή.
Σε αυτή τη σειρά, το McDonald’s είναι τόσο το πρώτο φαγητό που συνάντησε η οικογένεια Bussot στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και ένα αντικείμενο μέσω του οποίου ο καπιταλισμός βιώθηκε συγκεκριμένα στην καθημερινή κατανάλωση και στην παγκόσμια παραγωγή και διανομή. Τοποθετώντας μαζί ένα καθημερινό καταναλωτικό αντικείμενο που απορρίπτεται μετά τη χρήση και έναν πολύτιμο λίθο με πραγματικά υψηλή τιμή και ανταλλακτική αξία, το έργο δείχνει πώς διαφορετικές μορφές αξίας δημιουργούνται και ανταλλάσσονται μέσα στον καπιταλισμό.
Η μετατροπή ενός περιτυλίγματος που θα απορριπτόταν σε έργο τέχνης με νέα αξία, μέσα από τη συνάντηση με τη διαμαντόσκονη, συνδέεται με τη λειτουργία του καπιταλισμού, όπου η αξία δημιουργείται και διευρύνεται μέσω παραγωγής, διανομής, ανταλλαγής και δημιουργίας. Μέσα από τον καπιταλισμό που γνώρισε η οικογένεια Bussot μετά την άφιξή της στις Ηνωμένες Πολιτείες, το έργο επανεξετάζει την ατομική επιλογή, τις ευκαιρίες και τη δυνατότητα δημιουργίας αξίας.
Έργα της σειράς παρουσιάστηκαν επίσης στην LA Art Show, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Los Angeles Convention Center το 2014.
Τρίτη ατομική έκθεση
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Στρατιωτική σεξουαλική σκλάβα
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Στρατιωτική σεξουαλική σκλάβα / βίντεο και εγκατάσταση, 2015 / Kim Hongrok
Το «Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Στρατιωτική σεξουαλική σκλάβα» ήταν η τρίτη ατομική έκθεση του Kim Hongrok και πραγματοποιήθηκε από τις 23 Ιουλίου έως τις 23 Αυγούστου 2015.
Αντί για την ευρέως χρησιμοποιούμενη έκφραση «γυναίκες αναψυχής του ιαπωνικού στρατού», ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε στον τίτλο της έκθεσης τις λέξεις «στρατιωτική», «σεξουαλική» και «σκλάβα». Με αυτόν τον τρόπο επιδίωξε να αποκαλύψει πιο άμεσα τη φύση του πολέμου και της θεσμοποιημένης σεξουαλικής βίας που πραγματευόταν η έκθεση.
Η έκθεση κατέγραψε με βίντεο, φωτογραφία και εγκατάσταση πέντε θύματα του συστήματος των «γυναικών αναψυχής» του ιαπωνικού στρατού που βρίσκονταν εν ζωή όταν δημιουργήθηκε το έργο το 2015: Ok-seon Park, Ok-seon Lee, Soon-ok Kim, Kun-ja Kim και Il-chool Kang.
Οι τρεις ατομικές εκθέσεις συνδέθηκαν σε μια πορεία διερεύνησης του τρόπου με τον οποίο διαφορετικά συστήματα και ιστορίες επηρεάζουν τις ζωές των ανθρώπων. Μέσα από την επιλογή και τη μετακίνηση μιας οικογένειας, η πρώτη πραγματεύτηκε την αξία και τη σημασία του φιλελευθερισμού. Μέσα από τον συνδυασμό διαφορετικών αντικειμένων, η δεύτερη εξέτασε τις αξίες που διαμορφώνονται μέσα στον καπιταλισμό και τη σημασία τους. Η τρίτη κατέγραψε τις συνέπειες του ιμπεριαλισμού στις ζωές των ανθρώπων μέσα από τα πρόσωπα και τα βλέμματα των πέντε γυναικών.
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Ok-seon Park
Φωτογραφία, 2015 / Kim Hongrok
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Ok-seon Lee
Φωτογραφία, 2015 / Kim Hongrok
Το έργο αποτελείται από την προβολή των βίντεο των πέντε γυναικών σε λευκή βαμβακερή οθόνη διαστάσεων 3 × 2 μ.
Στα βίντεο, οι πέντε γυναίκες δεν αναπαριστούν την κακοποίηση που υπέστησαν ούτε εκφωνούν ειδικά προετοιμασμένα λόγια. Κάθονται σε μια καρέκλα και κοιτάζουν την κάμερα, περιορίζοντας τις κινήσεις που τονίζουν ένα συγκεκριμένο συναίσθημα. Ο θεατής συναντά το βλέμμα τους στο ίδιο ύψος, σε εικόνες που προβάλλονται σε μέγεθος κοντά στο φυσικό.
Σύμφωνα με τα αρχεία εργασίας του καλλιτέχνη, ορισμένες από τις πέντε γυναίκες ρώτησαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αν οι εικόνες προορίζονταν για δημοσιογραφικό ρεπορτάζ ή για νεκρώσιμο πορτρέτο. Αφού άκουσαν ότι κινηματογραφούνταν για ένα έργο τέχνης, κάποιες τακτοποίησαν τα μαλλιά τους ή άλλαξαν ρούχα προτού καθίσουν μπροστά στην κάμερα.
Η δομή αυτή συνδεόταν με μια μέθοδο εργασίας που επιδίωκε να καταγράψει τις πέντε γυναίκες όχι ως μορφές περιορισμένες σε ένα συναίσθημα ή σε μια εικόνα του πώς θα έπρεπε να εμφανίζεται ένα «θύμα», αλλά ως ξεχωριστά πρόσωπα με τα ονόματα Ok-seon Park, Ok-seon Lee, Soon-ok Kim, Kun-ja Kim και Il-chool Kang.
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Il-chool Kang
Φωτογραφία, 2015 / Kim Hongrok
Ένας επισκέπτης συναντά το βλέμμα της εκλιπούσας Kun-ja Kim στο βίντεο
Η καρέκλα που χρησιμοποιήθηκε κατά τη βιντεοσκόπηση των πέντε γυναικών τοποθετήθηκε και στον εκθεσιακό χώρο. Με την καρέκλα στο βίντεο και την πραγματική καρέκλα τοποθετημένες αντικριστά, ο χρόνος της βιντεοσκόπησης συνδέθηκε με τον χρόνο της έκθεσης.
Οι θεατές μπορούσαν να καθίσουν στην καρέκλα και να συναντήσουν το βλέμμα του προσώπου στο βίντεο στο ύψος των ματιών. Η καρέκλα έγινε ένας σύνδεσμος ανάμεσα στις πέντε γυναίκες που συμμετείχαν στη βιντεοσκόπηση και τους σημερινούς θεατές, επιτρέποντάς τους να βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο.
Η Kun-ja Kim γεννήθηκε στο Pyeongchang της επαρχίας Gangwon το 1926. Το 1942 οδηγήθηκε με τη βία σε έναν ιαπωνικό στρατιωτικό «σταθμό αναψυχής» στο Hunchun της επαρχίας Jilin στην Κίνα, όπου υπέστη κακοποίηση για περίπου τρία χρόνια, έως την απελευθέρωση, και κατόπιν επέστρεψε στην Κορέα.
Το 2007 κατέθεσε για την κακοποίηση που υπέστη σε ακρόαση στο πλαίσιο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Το 2000 και το 2006 δώρισε στο The Beautiful Foundation από 50 εκατομμύρια γουόν, συνολικά 100 εκατομμύρια γουόν, θέτοντας τα θεμέλια του «Ταμείου της γιαγιάς Kim Kun-ja». Με πρόσθετες δωρεές πολιτών, έως τον Ιούλιο του 2017 το ταμείο υποστήριξε τα δίδακτρα περίπου 250 φοιτητών που είχαν αποχωρήσει από ιδρύματα παιδικής προστασίας.
Για τη μαρτυρία και τη φιλανθρωπική της δράση, η Kun-ja Kim έλαβε το μετάλλιο Καμέλια του κορεατικού Order of Civil Merit το 2014. Το έργο που δημιουργήθηκε το 2015 την καταγράφει επίσης να φορά το μετάλλιο.
Η Kun-ja Kim απεβίωσε στις 23 Ιουλίου 2017.
Μετά τη δημιουργία του έργου, η Soon-ok Kim απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου 2018, η Ok-seon Park στις 7 Σεπτεμβρίου 2024 και η Il-chool Kang στις 28 Μαρτίου 2026.
Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας: Kun-ja Kim
Φωτογραφία, 2015 / Kim Hongrok
Το έργο δεν περιορίζει την ιστορία του συστήματος των «γυναικών αναψυχής» του ιαπωνικού στρατού σε μία εξήγηση ή ένα συναίσθημα. Τοποθετεί τα ονόματα, τα πρόσωπα και τα βλέμματα των πέντε γυναικών ενώπιον των σημερινών θεατών και τους ζητά να εξετάσουν τις συνέπειες που άφησαν ο ιμπεριαλισμός και ο πόλεμος στις ζωές των ανθρώπων.
Τα βίντεο και η καρέκλα που χρησιμοποιήθηκε στα γυρίσματα επιτρέπουν και στους σημερινούς θεατές, που δεν μπορούν να συναντήσουν τις πέντε γυναίκες αυτοπροσώπως, να δουν τις εικόνες τους στο ίδιο ύψος βλέμματος.
Αυθεντικότητα, στοιχείο, ανάκτηση
Η «αυθεντικότητα» στον τίτλο αναφέρεται στην αφετηρία και την ουσία του έργου, πέρα από τις εικόνες στην επιφάνειά του και τις οικείες αξιολογήσεις των θεμάτων και των γεγονότων που πραγματεύεται. Αντί να παγιώνει την ερμηνεία σε ένα συμπέρασμα, αφήνει περιθώριο προσέγγισης αυτής της ρίζας μέσα από διαφορετικές οπτικές και συνθήκες.
Η πρακτική του Kim Hongrok εστιάζει στην παρουσίαση συγκεκριμένων προσώπων, αντικειμένων και γεγονότων, ώστε οι θεατές να σκεφτούν οι ίδιοι, αντί να τους προσφέρει μια προκαθορισμένη ερμηνεία. Αυτό δεν σημαίνει ότι η οπτική ή οι αξίες του έργου είναι ασαφείς. Ο καλλιτέχνης επιλέγει όσα θεωρεί σημαντικά και διαμορφώνει καταστάσεις, επιτρέποντας στους θεατές να εξετάσουν το νόημά τους αυτόνομα.
Το «στοιχείο» στον τίτλο του έργου δεν είναι ένα συμπέρασμα, αλλά ένα νήμα από το οποίο αρχίζει η σκέψη. Συγκεκριμένα στοιχεία, όπως μια καθημερινή πράξη, το πρόσωπο ενός ανθρώπου, η μνήμη μιας οικογένειας ή ένα περιτύλιγμα που πετάχτηκε μετά τη χρήση, επιτελούν αυτόν τον ρόλο.
Η «ανάκτηση» αναφέρεται λιγότερο σε μια πλήρη επιστροφή σε μια παρελθοντική κατάσταση και περισσότερο σε μια διαδικασία επανεξέτασης γεγονότων, αντικειμένων και ανθρώπων που έχουν γίνει οικεία, με την επιδίωξη να πλησιάσουμε περισσότερο στην ουσία τους.
Η σειρά «Ένα στοιχείο για την ανάκτηση της αυθεντικότητας» ξεκίνησε με το καθημερινό βούρτσισμα των δοντιών και συνέχισε με το κοινωνικό βλέμμα σε ένα άτομο, την επιλογή και τη μετακίνηση μιας οικογένειας, την αξία του φιλελευθερισμού, τις αξίες που διαμορφώνονται στον καπιταλισμό και τα πρόσωπα θυμάτων πολέμου.
Μέσα από διαφορετικά έργα, ο Kim Hongrok καλεί τους θεατές να επανεξετάσουν όσα πίστευαν ότι ήδη γνώριζαν και να σκεφτούν τη σημασία της ελευθερίας, της επιλογής, της αξίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας στη ζωή του ατόμου.