هنرمند Kim Hongrok
Kim Hongrok هنرمند معاصر کره‌ای است که با نقاشی روی بوم آغاز کرد و فعالیت خود را به اجرا، عکاسی، فیلم و چیدمان گسترش داد.
او در سال 1985 متولد شد، از دبیرستان ویمون فارغ‌التحصیل شد و در سال 2005 وارد رشته نقاشی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه هونگیک شد و در همین رشته تحصیل کرد.
در دوران دانشگاه، کارگاهی شخصی ایجاد کرد و هم در دانشگاه و هم بیرون از آن به کار ادامه داد. در تبادل نظر با عکاسان، فیلم‌سازان، مدل‌ها، بازیگران و افراد فعال در حوزه‌های دیگر با روش‌ها و دیدگاه‌های گوناگون آشنا شد. این واقعیت که یک رویداد واحد بنا بر موقعیت و تجربه مشاهده‌گر می‌تواند تفسیرهای متفاوتی داشته باشد، به‌طور طبیعی به یکی از محورهای کارش تبدیل شد.
میان واقعیت و ادراک
Kim Hongrok پس از پایان خدمت سربازی و بازگشت به دانشگاه، در سال 2008 و در حالی که هنوز دانشجو بود، با ساخت آثاری زیر عنوان مشترک «سرنخی برای بازیابی اصالت» فعالیت هنری خود را آغاز کرد. به‌جای برجسته کردن احساسات یا نتیجه‌گیری‌های هنرمند، موقعیت‌هایی را که اشخاص، رویدادها و کنش‌ها در آن قرار داشتند ارائه می‌کرد و به بینندگان فرصت می‌داد خود شروع به اندیشیدن کنند.
در اینجا «بیان عینی» به معنای حذف دیدگاه هنرمند یا جهت‌گیری ارزشی اثر نیست. قضاوت هنرمند ناگزیر در انتخاب موضوع و ساختن موقعیت وارد می‌شود. عینیتی که Kim Hongrok دنبال می‌کرد بیشتر به رویکردی نزدیک بود که صحنه‌پردازی احساسی و توضیح مستقیم را کاهش دهد تا موضوع و موقعیت پیش از هر چیز در برابر بیننده ظاهر شوند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: مسواک زدن
مجموعه «سرنخی برای بازیابی اصالت: مسواک زدن» که در سال 2008 آغاز شد، مجموعه‌ای از آثار اجرا و عکاسی است که کنشی روزمره و مشترک میان بسیاری از افراد را در میان اشخاص و مکان‌های مختلف قرار می‌دهد.
مسواک زدن معمولاً کنشی بهداشتی است که در فضای خصوصی انجام می‌شود. هنرمند این کنش را به مقابل یک اثر هنری، به کارگاه هنگام کلاس طراحی برهنه و به سینما منتقل کرد. اما اهمیت اثر فراتر از نمایش کنشی آشنا در مکان‌های ناآشناست. مسواک زدن به کنشی تبدیل می‌شود که بیننده را دعوت می‌کند در یک صحنه واحد، رابطه هنرمند و اثر، دانشجو و آفریننده، و هنر و صنعت را دوباره بررسی کند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Jongsik Choi
سرنخی برای بازیابی اصالت: Jongsik Choi / چاپ لامبدا، 2008، Kim Hongrok
دو نفر در برابر اثری از Jongsik Choi مسواک می‌زنند. اثر به‌جای نمایش کسانی که به اثر هنری نگاه می‌کنند، کنش بدنی روزمره Choi در برابر اثر خودش را در همان قاب اثر قرار می‌دهد. به این ترتیب بیننده را دعوت می‌کند رابطه میان سازنده یک اثر و خود اثر را دوباره بررسی کند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: کلاس طراحی برهنه
سرنخی برای بازیابی اصالت: کلاس طراحی برهنه / چاپ لامبدا، 2008، Kim Hongrok
این اجرا در کلاس طراحی برهنه انجام شد. در کلاسی که به مشاهده و طراحی بدن انسان اختصاص داشت، هنرمند به‌طور مستقل مسواک زدن را انتخاب کرد و آن را به اثر تبدیل کرد.
موقعیت دانشجویی که در کلاس شرکت می‌کند و هنرمندی که اثری می‌سازد در یک صحنه بر هم منطبق می‌شوند. این صحنه هویت آفریننده‌ای را آشکار می‌کند که پیش از تعریف شدن با جایگاه دانشجو، با قضاوت خودش کار را آغاز و اجرا می‌کند. اثر دانشجو را موجودی موقت که هنوز هنرمند نشده محدود نمی‌کند، بلکه او را هنرمندی قادر به خلق و اجرای اثر در فرایند آموزش نشان می‌دهد.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Megabox
سرنخی برای بازیابی اصالت: Megabox / چاپ لامبدا، 2008، Kim Hongrok
چند نفر در COEX Megabox کنار هم ایستاده‌اند و مسواک می‌زنند. علاوه بر کسانی که برای عکاسی گرد آمده بودند، از رهگذران اطراف نیز دعوت شد شرکت کنند و برخی همان‌جا با مسواک زدن در ساخت اثر مشارکت کردند.
سینما مکانی است که هنر فیلم از راه نظام صنعتی تولید، توزیع و نمایش با مخاطب روبه‌رو می‌شود. هنر تجسمی نیز در ساختارهای آفرینش و نمایش، گردش و مبادله با جامعه ارتباط می‌یابد.
این اثر وجه مشترک فیلم و هنر تجسمی را در یک قاب قرار می‌دهد: هر دو شکل‌هایی از بیان هنری هستند که در شرایط تجاری وجود دارند. بیننده را دعوت می‌کند برداشت‌ها و نگرش‌های متفاوتی را دوباره بررسی کند که ماهیت صنعتی فیلم را به‌آسانی می‌پذیرند، اما هنر تجسمی را فقط عرصه‌ای خالص و جدا از بازار می‌دانند.
در این سه اثر، مسواک زدن صرفاً انتقال یک کنش روزمره به محیطی ناآشنا نیست. این کنش بیننده را به بازنگری در رابطه‌ها و تمایزهای میان هنرمند و اثر خودش، دانشجو و آفریننده، و هنر و صنعت دعوت می‌کند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Seok-cheon Hong
سرنخی برای بازیابی اصالت: Seok-cheon Hong
سرنخی برای بازیابی اصالت: Seok-cheon Hong / چاپ لامبدا، 2011، 120 × 120 سانتی‌متر، Kim Hongrok
پس از آنکه Seok-cheon Hong در سال 2000 گرایش جنسی خود را علناً اعلام کرد، به‌ترتیب از برنامه‌های تلویزیونی که در آن‌ها حضور داشت کنار گذاشته شد. طی زمانی طولانی نگرش‌های اجتماعی به‌تدریج تغییر کردند و Hong به تلویزیون بازگشت و دوباره فعال شد. Kim Hongrok در سال 2011 و در حالی که این تغییرات ادامه داشت، این اثر را با او ساخت.
اثر به‌جای قضاوت درباره تغییر یک فرد در طول زمان، از بینندگان می‌خواهد بررسی کنند نگاه جامعه و رسانه‌ها به همان فرد چگونه تغییر کرده است. هویت فرد را با یک توضیح واحد تعریف نمی‌کند، بلکه تغییر برداشت‌های پیرامون او را موضوع خود قرار می‌دهد.
گسترش رسانه‌ها با ریشه در نقاشی
رنگ روغن روی بوم، 120 × 120 سانتی‌متر، 2010، Kim Hongrok
Kim Hongrok حتی با گسترش بیانش به عکاسی، اجرا و چیدمان، نقاشی را ادامه داد. به‌جای کنار گذاشتن نقاشی و رفتن به رسانه‌های دیگر، رسانه هر اثر را بر اساس موضوع و روش آن انتخاب کرده است.
تمپرای تخم‌مرغ روی تخته چوبی، 2004، از مجموعه آثار ارائه‌شده برای پذیرش در دانشگاه هونگیک، Kim Hongrok
رنگ روغن روی بوم، 2007، خودنگاره، Kim Hongrok
اثر تمپرای تخم‌مرغ سال 2004، خودنگاره سال 2007 و نقاشی رنگ روغن سال 2010 نشان می‌دهند که فعالیت Kim Hongrok با نقاشی آغاز شد. عکاسی، اجرا، فیلم و چیدمان بعدی را می‌توان نه گسست از نقاشی، بلکه فرایند گسترش روش‌های بیان او دانست.
نخستین نمایشگاه انفرادی
سرنخی برای بازیابی اصالت: Bussot, Raul
سرنخی برای بازیابی اصالت: Bussot, Raul / چیدمان، اجرا، فیلم، عکاسی و متن / اجرای پنج‌روزه / نگارخانه در طول اجرا 24 ساعته باز بود، 2013، Kim Hongrok
«سرنخی برای بازیابی اصالت: Bussot, Raul» نخستین نمایشگاه انفرادی Kim Hongrok بود و تجربه خانواده Bussot را بررسی می‌کرد که در سال 1993 با کلک از کوبا به‌سوی ایالات متحده رفتند. هماهنگ با تاریخ سفر و نجات خانواده، از 25 تا 30 مارس 1993، نمایشگاه دقیقاً بیست سال بعد، از 25 تا 31 مارس 2013 برگزار شد.
Raul Bussot Jr. در سال 1993 پنج سال داشت. بنا بر خاطرات خانواده، پدر Raul و دو همراه، با دور ماندن از نظارت گارد ساحلی کوبا در جنگلی از مانگرو کلک آماده کردند و شبانه به دریا زدند.
Raul Bussot Jr. به یاد داشت که خانواده در سرمای دریا برای گرم شدن به یکدیگر تکیه می‌کردند و انتظار داشت در ایالات متحده بتواند بدون قطع برق کارتون تلویزیونی ببیند. خانواده پس از آنکه طوفان در طول سفر آن‌ها را از مسیر منحرف کرد، پنج روز سرگردان بودند تا با کمک گارد ساحلی ایالات متحده نجات یافتند.
Kim Hongrok با Raul Bussot Jr. دیدار کرد و درباره تجربه خانواده‌اش با او مصاحبه کرد. در سال 2013، بیست سال بعد، هنرمند بر اساس کلک اصلی، کلکی آلومینیومی با همان شکل و اندازه ساخت و در نگارخانه نصب کرد.
هنرمند و Raul Bussot Jr. که دیگر بزرگ‌سال شده بود، پنج روز روی کلک غذا خوردند، خوابیدند و زندگی کردند. با الهام از آذوقه‌ای که خانواده آن زمان آماده کرده بود، در اجرا از Spam، شکلات و آب استفاده کردند. نگارخانه در تمام مدت اجرا، شبانه‌روز باز بود.
در این اثر بینندگان بیرون نمی‌ماندند تا فقط نتیجه‌ای تمام‌شده را مشاهده کنند. به محیط زندگی هنرمند و Raul Bussot Jr. نزدیک می‌شدند، داستانشان را می‌شنیدند و با آن‌ها صحبت می‌کردند؛ این دیدارها نیز بخشی از اجرا شدند.
تصاویر ثبت‌شده به‌وسیله گارد ساحلی ایالات متحده / فلوریدا، ایالات متحده / 6 دقیقه و 50 ثانیه / 1993
تصاویر مستند سفر و نجات سال 1993 نیز در نگارخانه نمایش داده شدند. نمایشگاه با قرار دادن اسناد تاریخی و اجرای بیست سال بعد در یک فضا، به بینندگان فرصت داد رابطه تجربه زیسته، خاطره و بازآفرینی را بررسی کنند.
نمایشگاه میان رابطه خصمانه و قطع‌شده ایالات متحده لیبرال و کوبای سوسیالیست، و رابطه کره جنوبی لیبرال و کره شمالی سوسیالیست تناظر ایجاد کرد. ساختار مشترک نظام‌های سیاسی که در آن لیبرالیسم و سوسیالیسم روبه‌روی هم بودند، در اثر بر هم منطبق شد.
هنرمند دقیقاً بیست سال بعد، در سال 2013، خروج خانواده Bussot در سال 1993 از کوبای سوسیالیست به‌سوی ایالات متحده لیبرال را به فضای نمایشگاهی در کره جنوبی آورد. با بازخوانی رابطه ایالات متحده و کوبا از دریچه رابطه کره جنوبی و شمالی، ارزش‌ها و نمادهای دو زمان و مکان متفاوت با هم برخورد کردند.
سفر خانواده Bussot فقط تجربه مهاجرت در یک منطقه ارائه نمی‌شود، بلکه رویدادی است که در آن خانواده‌ای مسیر زندگی خود را میان نظام‌های سیاسی متفاوت انتخاب کرد. تجربه آن‌ها ارزش و اهمیت لیبرالیسم در زندگی را، که از انتخاب فردی و آزادی حرکت محافظت می‌کند، در برابر بینندگان امروز قرار می‌دهد.
Raul Bussot Jr. و هنرمند Kim Hongrok در طول اجرا روی کلک نشسته‌اند. پشت سر آن‌ها متن مستندکننده سفر خانواده Bussot دیده می‌شود.
نمای چیدمان با کلک، عکس‌های پرتره خانواده Bussot و ویدیوی مصاحبه که در یک فضا کنار هم قرار گرفته‌اند.
نمای چیدمان با کلک و ویدیوی مستند سفر و نجات سال 1993 که روبه‌روی یکدیگر قرار دارند.
دیوار نمایشگاه با عکس‌های پرتره خانواده Bussot و همراهان سفر آن‌ها.
دیوار نمایشگاه با متن مستندکننده مسیر سفر دریایی خانواده Bussot.
این اجرا فرض نمی‌کرد که تجربه بیست سال پیش را بتوان دقیقاً تکرار کرد. اثر با محدودیت فضا، زمان و غذا می‌کوشید به خاطره یک خانواده نزدیک شود و معنای انتخاب آن‌ها برای دستیابی به آزادی را با بینندگان امروز در میان بگذارد.
بنا بر خاطره خانواده Bussot، نخستین غذایی که پس از رسیدن به ایالات متحده در سال 1993 خوردند از McDonald’s بود. Kim Hongrok و Raul Bussot Jr. با الهام از این خاطره، در روز پایانی اجرای سال 2013 روی کلک غذای McDonald’s خوردند. این تجربه به دومین نمایشگاه انفرادی Kim Hongrok با عنوان «سرنخی برای بازیابی اصالت: McDonald’s» در همان سال انجامید.
Kim Hongrok و Raul Bussot Jr. در روز پایانی اجرا، 30 مارس 2013، روی کلک غذای McDonald’s می‌خورند
دومین نمایشگاه انفرادی
سرنخی برای بازیابی اصالت: McDonald’s
سرنخی برای بازیابی اصالت: McDonald’s / غبار الماس روی کاغذ بسته‌بندی همبرگر، 2013، Kim Hongrok
«سرنخی برای بازیابی اصالت: McDonald’s» دومین نمایشگاه انفرادی Kim Hongrok بود که در سال 2013 برگزار شد. هنرمند غبار الماس را روی کاغذهای بسته‌بندی همبرگر McDonald’s گردآوری‌شده از چند شهر افزود.
خانواده Bussot، McDonald’s را نخستین غذایی به یاد می‌آوردند که پس از رسیدن به ایالات متحده با آن روبه‌رو شدند؛ در اثر، این غذا تجربه‌ای ملموس از نخستین مواجهه با لیبرالیسم و جامعه سرمایه‌داری است. برای بیننده‌ای دیگر ممکن است غذایی روزمره یا برندی بین‌المللی و آشنا باشد. اثر نشان می‌دهد یک شیء واحد با توجه به تجربه شخصی، مکان و زمان می‌تواند معناها و ارزش‌های مختلفی داشته باشد.
هنرمند غبار الماس را، که در بازارهای سرمایه‌داری قیمت و ارزش مبادله‌ای واقعاً بالایی دارد، بر بسته‌بندی‌های تولید انبوه افزود که پس از مصرف همچون زباله دور انداخته می‌شوند. برای خانواده Bussot بسته‌بندی ردِ لحظه نخستین مواجهه با سرمایه‌داری است، و الماس سنگی گران‌بهاست که ارزش در آن متمرکز شده و در همان نظام با قیمتی بالا مبادله می‌شود.
با برخورد زباله و سنگ گران‌بها در یک سطح، عادی‌ترین ردِ مصرف، که نقطه آغاز یک خانواده در سرمایه‌داری بود، به یکی از کرانه‌های نظام متصل می‌شود که ارزش در آن بسیار متمرکز است. رابطه این دو ماده، بدون نام بردن مستقیم سرمایه‌داری با کلمه یا شعار، طیف گسترده ارزش‌هایش را فشرده و آشکار می‌کند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: شیکاگو، آمریکا / غبار الماس روی کاغذ بسته‌بندی همبرگر، 2013، Kim Hongrok
سرنخی برای بازیابی اصالت: هوشی‌مین، ویتنام / غبار الماس روی کاغذ بسته‌بندی همبرگر، 2013، Kim Hongrok
سرنخی برای بازیابی اصالت: بوئنوس‌آیرس، آرژانتین / غبار الماس روی کاغذ بسته‌بندی همبرگر، 2013، Kim Hongrok
بنا بر مواد نمایشگاه آن زمان، هنرمند با کمک افراد بسیاری بسته‌بندی‌های McDonald’s را از بیست کشور گردآوری کرد. نام هر اثر از شهر و کشوری گرفته شد که بسته‌بندی در آن جمع‌آوری شده بود. بنابراین مجموعه، فرایندهای تولید، توزیع و مصرف یک برند بین‌المللی واحد در مناطق مختلف را کنار هم آورد.
بنا بر یادداشت‌های هنرمند، برای جمع‌آوری بسته‌بندی‌ها از سفارت‌های کره در چند کشور و سازمان‌های دیگر کمک خواست. Choi Siwon هواداران بین‌المللی خود را از این کار آگاه کرد و افراد مقیم خارج نیز در جمع‌آوری مواد مشارکت کردند.
هنرمند ثبت کرد که در فرایند جمع‌آوری، از برخی مناطق پاسخ‌هایی دریافت کرد مبنی بر اینکه رستوران McDonald’s در آنجا وجود ندارد. مجموعه از این راه نشان می‌دهد شرایط دسترسی به کالاها و خدمات یکسان، بر اساس کشور و نظام سیاسی متفاوت بوده است.
در این مجموعه، McDonald’s هم نخستین غذایی است که خانواده Bussot در ایالات متحده با آن روبه‌رو شدند و هم شیئی که سرمایه‌داری از طریق آن در مصرف روزمره و تولید و توزیع جهانی به‌طور ملموس تجربه شد. اثر با کنار هم گذاشتن کالایی مصرفی که پس از استفاده دور انداخته می‌شود و سنگی گران‌بها با قیمت و ارزش مبادله‌ای واقعاً بالا، چگونگی خلق و مبادله شکل‌های مختلف ارزش در سرمایه‌داری را نشان می‌دهد.
فرایندی که در آن بسته‌بندی دورریخته‌شده با غبار الماس برخورد می‌کند، به اثر هنری تبدیل می‌شود و ارزش تازه‌ای می‌یابد، با عملکرد سرمایه‌داری در خلق و گسترش ارزش از راه تولید و توزیع، مبادله و آفرینش نیز مرتبط است. اثر درباره انتخاب‌ها و فرصت‌ها، امکان خلق ارزش و اهمیت این امکان‌ها تأمل برمی‌انگیزد؛ امکان‌هایی که سرمایه‌داری، که خانواده Bussot آن را چشم‌انداز زندگی تازه می‌دانستند، پیش روی افراد گشود.
آثار این مجموعه در LA Art Show که در سال 2014 در Los Angeles Convention Center برگزار شد نیز نمایش داده شدند.
سومین نمایشگاه انفرادی
سرنخی برای بازیابی اصالت: برده جنسی نظامی
سرنخی برای بازیابی اصالت: برده جنسی نظامی / فیلم و چیدمان، 2015، Kim Hongrok
«سرنخی برای بازیابی اصالت: برده جنسی نظامی» سومین نمایشگاه انفرادی Kim Hongrok بود که از 23 ژوئیه تا 23 اوت 2015 برگزار شد.
هنرمند به‌جای اصطلاح رایج «زنان آسایش ارتش ژاپن»، واژه‌های «نظامی»، «جنسی» و «برده» را در عنوان نمایشگاه به کار برد. با این کار می‌خواست ماهیت جنگ و خشونت جنسی نهادیِ موضوع نمایشگاه را مستقیم‌تر آشکار کند.
نمایشگاه با فیلم و چیدمان، پنج بازمانده نظام «زنان آسایش» ارتش ژاپن را که هنگام ساخت اثر در سال 2015 زنده بودند ثبت کرد: Ok-seon Park، Ok-seon Lee، Soon-ok Kim، Kun-ja Kim و Il-chool Kang.
سه نمایشگاه انفرادی بررسی پیوسته‌ای از تأثیر نظام‌های سیاسی و تاریخ‌های مختلف بر زندگی افراد بودند. اولی از راه انتخاب و حرکت یک خانواده، ارزش و اهمیت لیبرالیسم را بررسی کرد. دومی با ترکیب اشیای ناهمگون، ارزش‌های شکل‌گرفته در سرمایه‌داری و معنایشان را در نظر گرفت. سومی از راه چهره و نگاه پنج زن، بینندگان را با پیامدهای امپریالیسم در زندگی فردی روبه‌رو کرد.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Ok-seon Park
عکاسی، 2015 / Kim Hongrok
سرنخی برای بازیابی اصالت: Ok-seon Lee
عکاسی، 2015 / Kim Hongrok
این چیدمان پرتره‌های فیلم‌برداری‌شده پنج زن را روی پرده پنبه‌ای 3 × 2 متر نمایش داد.
در فیلم‌ها، این پنج زن نه تجربه قربانی‌شدنشان را بازآفرینی می‌کنند و نه جملات از پیش نوشته‌شده می‌گویند. حرکت‌هایی را که احساس خاصی را صحنه‌پردازی می‌کند به حداقل می‌رسانند، روی صندلی می‌نشینند و به دوربین نگاه می‌کنند. بینندگان در ارتفاع چشم با پیکره‌های نمایش‌داده‌شده تقریباً هم‌اندازه واقعی روبه‌رو می‌شوند.
بنا بر یادداشت‌های کاری هنرمند، بعضی از این پنج زن هنگام فیلم‌برداری پرسیدند آیا تصاویر برای گزارش خبری یا عکس یادبود است. وقتی شنیدند برای اثر هنری فیلم‌برداری می‌شوند، برخی پیش از نشستن مقابل دوربین موهایشان را مرتب کردند یا لباس عوض کردند.
این ساختار با روشی مرتبط بود که می‌خواست آن پنج نفر را نه پیکره‌هایی محدود به یک احساس یا تصویری از ظاهرِ مورد انتظار یک «قربانی»، بلکه افراد مستقلی با نام‌های Ok-seon Park، Ok-seon Lee، Soon-ok Kim، Kun-ja Kim و Il-chool Kang ثبت کند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Il-chool Kang
عکاسی، 2015 / Kim Hongrok
بازدیدکننده‌ای روبه‌روی مرحوم Kun-ja Kim در اثر
همان صندلی که هر یک از پنج زن هنگام فیلم‌برداری بر آن نشسته بود، در نگارخانه قرار گرفت. صندلیِ ثبت‌شده در فیلم و صندلی واقعی روبه‌روی هم قرار گرفتند و زمان فیلم‌برداری به زمان حال نمایشگاه پیوند خورد.
بینندگان می‌توانستند روی صندلی بنشینند، در ارتفاع چشم با پیکره فیلم روبه‌رو شوند و نگاهش را پاسخ دهند. صندلی واسطه‌ای برای پیوند میان پنج زنِ حاضر در فیلم‌برداری و بینندگان بعدی شد و امکان رویارویی آن‌ها را فراهم کرد.
Kun-ja Kim در سال 1926 در پیونگ‌چانگ، استان گانگ‌وون به دنیا آمد. در سال 1942 به محل «آسایش» ارتش ژاپن در هونچون، استان جیلین چین برده شد و حدود سه سال تا آزادی تحت آزار بود، سپس به کره بازگشت.
او در سال 2007 در جلسه زیرکمیته کمیته امور خارجی مجلس نمایندگان ایالات متحده درباره تجربه‌هایش شهادت داد. در سال‌های 2000 و 2006 هر بار 50 میلیون وون، در مجموع 100 میلیون وون، به The Beautiful Foundation بخشید و پایه «صندوق مادربزرگ Kim Kun-ja» را ایجاد کرد. این صندوق با کمک‌های بیشتر مردم تا ژوئیه 2017 شهریه حدود 250 دانشجوی دانشگاه را که سنشان از محدوده حمایت مراکز نگهداری کودکان گذشته بود، تأمین کرده بود.
Kun-ja Kim به خاطر شهادت و کارهای خیریه‌اش در سال 2014 نشان کاملیا از نشان لیاقت مدنی را دریافت کرد. اثر ساخته‌شده در سال 2015 نیز او را با این نشان ثبت کرده است.
Kun-ja Kim در 23 ژوئیه 2017 درگذشت.
پس از ساخت اثر، Soon-ok Kim در 5 دسامبر 2018، Ok-seon Park در 7 سپتامبر 2024 و Il-chool Kang در 28 مارس 2026 درگذشتند. اکنون هر پنج زنِ ثبت‌شده در اثر سال 2015 درگذشته‌اند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Kun-ja Kim
عکاسی، 2015 / Kim Hongrok
این اثر تاریخ نظام «زنان آسایش» ارتش ژاپن را به یک توضیح یا احساس تقلیل نمی‌دهد. نام‌ها، چهره‌ها و نگاه‌های پنج زن را در برابر بینندگان امروز قرار می‌دهد و از آن‌ها می‌خواهد پیامدهای امپریالیسم و جنگ در زندگی فردی را بررسی کنند.
ثبت حفظ‌شده در فیلم‌ها و صندلی استفاده‌شده در فیلم‌برداری به بینندگان بعدی، که دیگر نمی‌توانند شخصاً با این پنج زن دیدار کنند، امکان می‌دهد با تصویرشان روبه‌رو شوند و در ارتفاع چشم یکسان با آن‌ها تبادل نگاه کنند.
اصالت، سرنخ، بازیابی
در عنوان اثر، «اصالت» به دلیل آغاز اثر و جوهر و ماهیت بنیادی موضوع‌ها و رویدادهای آن اشاره دارد؛ فراتر از تصاویر سطحی و قضاوت‌های آشنای مربوط به آن‌ها. به‌جای تثبیت تفسیر در یک نتیجه واحد، فضایی باقی می‌گذارد تا از دیدگاه‌ها و موقعیت‌های مختلف به سرچشمه زیربنایی نزدیک شویم.
کار Kim Hongrok بر ارائه موضوع‌ها و موقعیت‌هایی تمرکز دارد که بیننده بتواند از آن‌ها اندیشیدن را آغاز کند، نه بر ارائه یک تفسیر همچون پاسخ صحیح. اما این به معنای نامشخص بودن دیدگاه یا ارزش‌های اثر نیست. هنرمند از راه اشخاص، اشیا و رویدادهای مشخص، ارزش‌هایی را که مهم می‌داند آشکار می‌کند و به بینندگان امکان می‌دهد مستقیم با معنایشان روبه‌رو شوند.
«سرنخ» در عنوان اثر نتیجه نیست، بلکه چیزی است که اندیشیدن از آن آغاز می‌شود. کنشی آشنا، چهره یک شخص، خاطره یک خانواده یا بسته‌بندی دورریخته‌شده، هر یک می‌توانند این نقش را داشته باشند.
«بازیابی» کمتر به بازگشت کامل به وضعیتی گذشته اشاره دارد و بیشتر فرایند بازنگری در رویدادها، اشیا و اشخاصی است که آشنا شده‌اند، و تلاش برای نزدیک‌تر شدن به جوهرشان.
مجموعه «سرنخی برای بازیابی اصالت» با کنش روزمره مسواک زدن آغاز شد و با نگاه جامعه به فرد، لیبرالیسم نمایان در انتخاب و حرکت یک خانواده، سرمایه‌داری و ارزش‌های شکل‌گرفته در آن، و چهره قربانیان جنگ ادامه یافت.
آثار متفاوت همچون نقطه آغازهایی ارائه می‌شوند تا بینندگان دوباره به موضوع‌هایی بنگرند که فکر می‌کردند از پیش می‌شناسند و معنای آزادی و انتخاب، ارزش و کرامت انسانی در زندگی فردی را بررسی کنند.