فهرست
هنرمند معاصر Kim Hongrok
Kim Hongrok هنرمند معاصر کره‌ای است که با نقاشی آغاز کرد و دامنه فعالیت خود را به پرفورمنس، عکاسی، ویدئو و چیدمان گسترش داد.
او در سال 1985 متولد شد، از دبیرستان ویمون فارغ‌التحصیل شد و در سال 2005 وارد رشته نقاشی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه هونگیک شد و در همین رشته تحصیل کرد.
در دوران دانشگاه، کارگاهی شخصی ایجاد کرد و هم در دانشگاه و هم بیرون از آن به کار ادامه داد. در تبادل نظر با عکاسان، سازندگان ویدئو، مدل‌ها، بازیگران و افراد فعال در حوزه‌های دیگر با روش‌ها و دیدگاه‌های گوناگون آشنا شد. در این فرایند به این موضوع علاقه‌مند شد که یک رویداد واحد، بسته به موقعیت و تجربه فردی که آن را می‌بیند، می‌تواند به شکل‌های متفاوتی تفسیر شود.
میان واقعیت و ادراک
Kim Hongrok پس از پایان خدمت سربازی و بازگشت به دانشگاه، در سال 2008 و در حالی که هنوز دانشجو بود، با ساخت آثاری زیر عنوان مشترک «سرنخی برای بازیابی اصالت» فعالیت هنری خود را آغاز کرد. به‌جای برجسته کردن احساسات یا نتیجه‌گیری‌های هنرمند، موقعیت‌هایی را که اشخاص، رویدادها و کنش‌ها در آن قرار داشتند ارائه می‌کرد و به بینندگان فرصت می‌داد خود شروع به اندیشیدن کنند.
در اینجا «بیان عینی» به معنای حذف دیدگاه هنرمند یا جهت‌گیری ارزشی اثر نیست. قضاوت هنرمند ناگزیر در انتخاب موضوع و ساختن موقعیت وارد می‌شود. عینیتی که Kim Hongrok دنبال می‌کرد بیشتر به رویکردی نزدیک بود که صحنه‌پردازی احساسی و توضیح مستقیم را کاهش دهد تا موضوع و موقعیت پیش از هر چیز در برابر بیننده ظاهر شوند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: مسواک زدن
مجموعه «سرنخی برای بازیابی اصالت: مسواک زدن» که در سال 2008 آغاز شد، مجموعه‌ای از آثار اجرا و عکاسی است که کنشی روزمره را، که بسیاری از افراد مرتب تکرار می‌کنند، در میان اشخاص و مکان‌های مختلف قرار می‌دهد.
مسواک زدن معمولاً کنشی بهداشتی است که در فضای خصوصی انجام می‌شود. هنرمند این کنش را به مقابل یک اثر هنری، به کارگاه هنگام کلاس طراحی برهنه و به سینما منتقل کرد. اما اهمیت اثر فراتر از نمایش کنشی آشنا در مکان‌های ناآشناست. مسواک زدن به کنشی تبدیل می‌شود که بیننده را دعوت می‌کند در یک صحنه واحد، رابطه هنرمند و اثر، دانشجو و آفریننده، و هنر و صنعت را دوباره بررسی کند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Jongsik Choi
سرنخی برای بازیابی اصالت: Jongsik Choi / چاپ لامبدا، 2008، Kim Hongrok
دو نفر در برابر اثری از Jongsik Choi مسواک می‌زنند. اثر به‌جای نمایش کسانی که به اثر هنری نگاه می‌کنند، کنش روزمره Choi در برابر اثر خودش را در همان قاب اثر قرار می‌دهد. به این ترتیب بیننده را دعوت می‌کند رابطه میان سازنده یک اثر و خود اثر را دوباره بررسی کند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: کلاس طراحی برهنه
سرنخی برای بازیابی اصالت: کلاس طراحی برهنه / چاپ لامبدا، 2008، Kim Hongrok
این اجرا در کلاس طراحی برهنه انجام شد. در کلاسی که به مشاهده و طراحی بدن انسان اختصاص داشت، هنرمند به‌طور مستقل مسواک زدن را انتخاب کرد و آن را به اثر تبدیل کرد.
دو جایگاه دانشجو و هنرمند در یک صحنه بر هم منطبق می‌شوند و آفریننده‌ای را نشان می‌دهند که در خود فرایند آموزش نیز با تصمیم خود برای اثرش برنامه‌ریزی می‌کند و آن را اجرا می‌کند. اثر دانشجو را به شخصی که هنوز هنرمند نشده و صرفاً در مرحله آمادگی است محدود نمی‌کند، بلکه او را هنرمندی می‌بیند که از همین حالا آثار خود را می‌سازد و اجرا می‌کند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Megabox
سرنخی برای بازیابی اصالت: Megabox / چاپ لامبدا، 2008، Kim Hongrok
چند نفر در COEX Megabox کنار هم ایستاده‌اند و مسواک می‌زنند. علاوه بر کسانی که برای عکاسی گرد آمده بودند، از رهگذران اطراف نیز دعوت شد شرکت کنند و برخی همان‌جا با مسواک زدن در ساخت اثر مشارکت کردند.
فیلم از راه نظام صنعتی تولید، توزیع و نمایش به مخاطب می‌رسد. هنر تجسمی نیز در ساختارهای آفرینش، نمایش، توزیع و دادوستد با جامعه ارتباط می‌یابد.
این اثر وجه مشترک فیلم و هنر تجسمی را در یک قاب قرار می‌دهد: هر دو شکل‌هایی از بیان هنری هستند که در شرایط تجاری وجود دارند. بیننده را دعوت می‌کند برداشت‌ها و نگرش‌های متفاوتی را دوباره بررسی کند که ماهیت صنعتی فیلم را به‌آسانی می‌پذیرند، اما هنر تجسمی را فقط عرصه‌ای خالص و جدا از بازار می‌دانند.
در این سه اثر، مسواک زدن هم وسیله‌ای برای انتقال کنشی روزمره به مکانی ناآشناست و هم کنشی که مرزهای میان هنرمند و اثر، دانشجو و آفریننده، و هنر و صنعت را دوباره به پرسش می‌گیرد.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Seok-cheon Hong
سرنخی برای بازیابی اصالت: Seok-cheon Hong
سرنخی برای بازیابی اصالت: Seok-cheon Hong / چاپ لامبدا، 2011، 120 × 120 سانتی‌متر، Kim Hongrok
Seok-cheon Hong در سال 2000 هویت جنسی خود را علناً اعلام کرد و پس از آن حضورش در برنامه‌های تلویزیونی که در آن‌ها شرکت داشت، یکی پس از دیگری پایان یافت. پس از گذشت زمانی طولانی، نگاه جامعه و رسانه‌ها تغییر کرد و Hong به تلویزیون بازگشت و دوباره فعالیت گسترده‌ای را آغاز کرد. Kim Hongrok در سال 2011 این اثر را با او ساخت.
اثر به‌جای قضاوت درباره تغییر شخصی Seok-cheon Hong، بینندگان را به بررسی چگونگی تغییر نگاه جامعه و رسانه‌ها به او دعوت می‌کند. هویت او را با یک توضیح واحد تعریف نمی‌کند، بلکه تغییر برداشت‌های پیرامون او را موضوع خود قرار می‌دهد.
گسترش رسانه‌ها با ریشه در نقاشی
رنگ روغن روی بوم، 120 × 120 سانتی‌متر، 2010، Kim Hongrok
Kim Hongrok حتی با گسترش بیانش به عکاسی، اجرا و چیدمان، نقاشی را ادامه داد. به‌جای کنار گذاشتن نقاشی و رفتن به رسانه‌های دیگر، رسانه هر اثر را بر اساس موضوع و روش آن انتخاب کرده است.
تمپرای تخم‌مرغ روی تخته چوبی، 2004، از مجموعه آثار ارائه‌شده برای پذیرش در دانشگاه هونگیک، Kim Hongrok
رنگ روغن روی بوم، 2007، خودنگاره، Kim Hongrok
اثر تمپرای تخم‌مرغ سال 2004، خودنگاره سال 2007 و نقاشی رنگ روغن سال 2010 نشان می‌دهند که فعالیت Kim Hongrok با نقاشی آغاز شد. عکاسی، پرفورمنس، ویدئو و چیدمان بعدی را می‌توان نه گسست از نقاشی، بلکه فرایند گسترش روش‌های بیان او دانست.
نخستین نمایشگاه انفرادی
سرنخی برای بازیابی اصالت: Bussot, Raul
سرنخی برای بازیابی اصالت: Bussot, Raul / چیدمان، پرفورمنس، ویدئو، عکاسی و متن / اجرای پنج‌روزه، نمایشگاه 24 ساعته باز / 2013 / Kim Hongrok
«سرنخی برای بازیابی اصالت: Bussot, Raul» نخستین نمایشگاه انفرادی Kim Hongrok بود و تجربه خانواده Bussot را بررسی می‌کرد که در سال 1993 با کلک از کوبا به‌سوی ایالات متحده رفتند. نمایشگاه در 25 مارس 2013، بیست سال پس از آغاز سفر، افتتاح شد و تا 31 مارس ادامه داشت.
دو کودکی که همراه خانواده سفر کردند چهار و پنج سال داشتند؛ Raul Bussot Jr. در آن زمان پنج‌ساله بود. بنا بر خاطرات خانواده، Raul Bussot و همراهانش با دور ماندن از نظارت گارد ساحلی کوبا در جنگل مانگرو کلک آماده کردند و شبانه به دریا زدند.
Raul Bussot Jr. به یاد داشت که در سرمای دریا به یکدیگر تکیه می‌کردند تا گرما را تقسیم کنند، و انتظار داشت در ایالات متحده بتواند بدون قطع برق کارتون تلویزیونی ببیند. خانواده در طول سفر با طوفان روبه‌رو شد، از مسیر منحرف شد و پنج روز روی آب سرگردان ماند. ابتدا یک قایق ماهیگیری آن‌ها را پیدا کرد و سپس گارد ساحلی ایالات متحده نجاتشان داد.
Kim Hongrok با Raul Bussot Jr. دیدار کرد و درباره تجربه خانواده‌اش با او مصاحبه کرد. در سال 2013، بیست سال بعد، هنرمند با آهن، آلومینیوم، چرخ‌های دوچرخه و پارو، کلکی با همان شکل و اندازه کلک آن زمان ساخت و در نمایشگاه نصب کرد.
هنرمند و Raul Bussot Jr. که دیگر بزرگ‌سال شده بود، پنج روز روی کلک غذا خوردند، خوابیدند و زندگی کردند. با الهام از آذوقه‌ای که خانواده آن زمان آماده کرده بود، در اجرا از Spam، شکلات و آب استفاده کردند. نگارخانه در تمام مدت اجرا، شبانه‌روز باز بود.
در این اثر بینندگان بیرون نمی‌ماندند تا فقط نتیجه‌ای تمام‌شده را مشاهده کنند. به محیط زندگی هنرمند و Raul Bussot Jr. نزدیک می‌شدند، داستانشان را می‌شنیدند و با آن‌ها صحبت می‌کردند؛ این دیدارها نیز بخشی از اجرا شدند.
تصاویر ثبت‌شده به‌وسیله گارد ساحلی ایالات متحده / فلوریدا، ایالات متحده / 6 دقیقه و 50 ثانیه / 1993
تصاویر مستند سفر و نجات سال 1993 نیز در نگارخانه نمایش داده شدند. نمایشگاه با قرار دادن اسناد تاریخی و اجرای بیست سال بعد در یک فضا، به بینندگان فرصت داد رابطه تجربه زیسته، خاطره و بازآفرینی را بررسی کنند.
نمایشگاه گسست میان ایالات متحده با نظام لیبرال و کوبا با نظام سوسیالیستی را در کنار رابطه کره جنوبی و کره شمالی قرار داد. به این ترتیب، تفاوت نظام‌ها در زمان‌ها و مکان‌های گوناگون در یک اثر مقایسه شد.
هنرمند دقیقاً بیست سال بعد، در سال 2013، خروج خانواده Bussot در سال 1993 از کوبای سوسیالیست به‌سوی ایالات متحده لیبرال را به فضای نمایشگاهی در کره جنوبی آورد. با بازخوانی رابطه ایالات متحده و کوبا از دریچه رابطه کره جنوبی و شمالی، ارزش‌ها و نمادهای دو زمان و مکان متفاوت با هم تلاقی کردند.
سفر خانواده Bussot فراتر از تجربه مهاجرت در یک منطقه، رویدادی به شمار می‌آید که در آن خانواده‌ای مسیر زندگی خود را میان نظام‌های سیاسی متفاوت انتخاب کرد. تجربه آن‌ها ارزش و اهمیت لیبرالیسم در زندگی را، که از انتخاب فردی و آزادی حرکت محافظت می‌کند، در برابر بینندگان امروز قرار می‌دهد.
Raul Bussot Jr. و هنرمند Kim Hongrok در طول اجرا روی کلک نشسته‌اند. پشت سر آن‌ها متن مستندکننده سفر خانواده Bussot دیده می‌شود.
نمای نمایشگاه که در آن کلک، عکس‌های پرتره و ویدئوی مصاحبه در کنار هم ارائه شده‌اند.
نمای چیدمان با کلک و ویدئوی مستند سفر و نجات سال 1993 که روبه‌روی یکدیگر قرار دارند.
دیوار نمایشگاه با عکس‌های پرتره خانواده Bussot و همراهان سفر آن‌ها.
دیوار نمایشگاه با متن مستندکننده مسیر سفر دریایی خانواده Bussot.
این پرفورمنس تلاشی برای بازآفرینی دقیق تجربه بیست سال پیش نبود. اثر با محدودیت فضا، زمان و غذا می‌کوشید به خاطره یک خانواده نزدیک شود و معنای انتخاب در مسیر آزادی را با بینندگان امروز در میان بگذارد.
بنا بر خاطره خانواده Bussot، نخستین غذایی که پس از رسیدن به ایالات متحده در سال 1993 خوردند از McDonald’s بود. Kim Hongrok و Raul Bussot Jr. با الهام از این خاطره، در روز پایانی اجرای سال 2013 روی کلک غذای McDonald’s خوردند. این تجربه به دومین نمایشگاه انفرادی Kim Hongrok با عنوان «سرنخی برای بازیابی اصالت: McDonald’s» در همان سال انجامید.
Kim Hongrok و Raul Bussot Jr. در روز پایانی اجرا، 30 مارس 2013، روی کلک غذای McDonald’s می‌خورند
دومین نمایشگاه انفرادی
سرنخی برای بازیابی اصالت: McDonald’s
سرنخی برای بازیابی اصالت: McDonald’s / ذرات ریز الماس روی کاغذ بسته‌بندی همبرگر، 2013 / Kim Hongrok
«سرنخی برای بازیابی اصالت: McDonald’s» دومین نمایشگاه انفرادی بود که در سال 2013 برگزار شد. Kim Hongrok ذرات ریز الماس را به کاغذهای بسته‌بندی همبرگر McDonald’s گردآوری‌شده از شهرهای مختلف افزود.
خانواده Bussot، McDonald’s را نخستین غذایی به یاد می‌آوردند که پس از رسیدن به ایالات متحده با آن روبه‌رو شدند؛ در اثر، این غذا تجربه‌ای ملموس از نخستین مواجهه با لیبرالیسم و جامعه سرمایه‌داری است. برای بیننده‌ای دیگر ممکن است غذایی روزمره یا برندی بین‌المللی و آشنا باشد. اثر نشان می‌دهد یک شیء واحد با توجه به تجربه شخصی، مکان و زمان می‌تواند معناها و ارزش‌های مختلفی داشته باشد.
Kim Hongrok ذرات ریز الماس با قیمت و ارزش مبادله‌ای بالا در بازار سرمایه‌داری را به بسته‌بندی‌های تولید انبوه افزود که پس از استفاده دور انداخته می‌شوند. ماده موسوم به diamond dust در این اثر پودر نیست، بلکه الماس‌های طبیعی بسیار کوچکی است که سطح‌های متعددشان نور را بازتاب می‌دهند.
با تماس کالای مصرفی دورریختنی و سنگ گران‌بها روی یک سطح، ردِ مصرف روزمره‌ای که نقطه آغاز یک خانواده در سرمایه‌داری بود به شیئی پیوند می‌خورد که ارزش بازار در آن به‌شدت متمرکز است. رابطه این دو ماده بدون اشاره مستقیم به سرمایه‌داری با نوشته یا شعار، ارزش‌های گسترده‌ای را که در آن شکل می‌گیرند به‌صورت فشرده آشکار می‌کند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: شیکاگو، آمریکا / ذرات ریز الماس روی کاغذ بسته‌بندی همبرگر، 2013 / Kim Hongrok
سرنخی برای بازیابی اصالت: هوشی‌مین، ویتنام / ذرات ریز الماس روی کاغذ بسته‌بندی همبرگر، 2013 / Kim Hongrok
سرنخی برای بازیابی اصالت: بوئنوس‌آیرس، آرژانتین / ذرات ریز الماس روی کاغذ بسته‌بندی همبرگر، 2013 / Kim Hongrok
بنا بر مواد نمایشگاه آن زمان، هنرمند با کمک افراد بسیاری بسته‌بندی‌های McDonald’s را از بیست کشور گردآوری کرد. نام هر اثر از شهر و کشوری گرفته شد که بسته‌بندی در آن جمع‌آوری شده بود. بنابراین مجموعه، ردهای به‌جامانده از تولید، توزیع و مصرف یک برند بین‌المللی واحد در مناطق مختلف را کنار هم آورد.
بنا بر یادداشت‌های هنرمند، برای جمع‌آوری بسته‌بندی‌ها از سفارت‌های کره در چند کشور و سازمان‌های دیگر کمک خواست. Choi Siwon هواداران بین‌المللی خود را از این کار آگاه کرد و افراد مقیم خارج نیز در جمع‌آوری مواد مشارکت کردند.
هنرمند ثبت کرد که در فرایند جمع‌آوری، از برخی مناطق پاسخ‌هایی دریافت کرد مبنی بر اینکه رستوران McDonald’s در آنجا وجود ندارد. این یادداشت، تفاوت حضور McDonald’s در مناطق مختلف در آن زمان را نیز در مجموعه جای می‌دهد.
در این مجموعه، McDonald’s هم نخستین غذایی است که خانواده Bussot در ایالات متحده با آن روبه‌رو شدند و هم شیئی که سرمایه‌داری از طریق آن در مصرف روزمره و تولید و توزیع جهانی به‌طور ملموس تجربه شد. اثر با کنار هم گذاشتن کالایی مصرفی که پس از استفاده دور انداخته می‌شود و سنگی گران‌بها با قیمت و ارزش مبادله‌ای واقعاً بالا، چگونگی خلق و مبادله شکل‌های مختلف ارزش در سرمایه‌داری را نشان می‌دهد.
فرایندی که در آن بسته‌بندی دورریختنی با ذرات ریز الماس همراه می‌شود، به اثر هنری تبدیل می‌شود و ارزش تازه‌ای می‌یابد، با عملکرد سرمایه‌داری در خلق و گسترش ارزش از راه تولید، توزیع، مبادله و آفرینش مرتبط است. اثر از طریق سرمایه‌داری که خانواده Bussot پس از رسیدن به ایالات متحده تجربه کردند، انتخاب و فرصت‌های فردی و امکان خلق ارزش را دوباره بررسی می‌کند.
بخشی از آثار این مجموعه در LA Art Show که در سال 2014 در Los Angeles Convention Center برگزار شد نیز نمایش داده شدند.
سومین نمایشگاه انفرادی
سرنخی برای بازیابی اصالت: برده جنسی نظامی
سرنخی برای بازیابی اصالت: برده جنسی نظامی / ویدئو و چیدمان، 2015 / Kim Hongrok
«سرنخی برای بازیابی اصالت: برده جنسی نظامی» سومین نمایشگاه انفرادی Kim Hongrok بود که از 23 ژوئیه تا 23 اوت 2015 برگزار شد.
هنرمند به‌جای اصطلاح رایج «زنان آسایش ارتش ژاپن»، واژه‌های «نظامی»، «جنسی» و «برده» را در عنوان نمایشگاه به کار برد. با این کار می‌خواست ماهیت جنگ و خشونت جنسی نهادیِ موضوع نمایشگاه را مستقیم‌تر آشکار کند.
نمایشگاه با ویدئو، عکاسی و چیدمان، Ok-seon Park، Ok-seon Lee، Soon-ok Kim، Kun-ja Kim و Il-chool Kang را ثبت کرد؛ پنج زن آسیب‌دیده از نظام «زنان آسایش» ارتش ژاپن که هنگام ساخت اثر در سال 2015 زنده بودند.
سه نمایشگاه انفرادی در مسیری پیوسته به بررسی تأثیر نظام‌ها و تاریخ‌های مختلف بر زندگی افراد پرداختند. نخستین نمایشگاه از راه انتخاب و جابه‌جایی یک خانواده، ارزش و اهمیت لیبرالیسم را بررسی کرد. دومین نمایشگاه با ترکیب اشیای متفاوت، ارزش‌های شکل‌گرفته در سرمایه‌داری و معنای آن‌ها را بررسی کرد. سومین نمایشگاه پیامدهای امپریالیسم در زندگی افراد را با چهره و نگاه پنج زن ثبت کرد.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Ok-seon Park
عکاسی، 2015 / Kim Hongrok
سرنخی برای بازیابی اصالت: Ok-seon Lee
عکاسی، 2015 / Kim Hongrok
اثر با نمایش ویدئوهای پنج زن روی پرده‌ای از پارچه پنبه‌ای سفید به اندازه 3 × 2 متر شکل گرفت.
در ویدئوها، این پنج زن نه تجربه آسیب‌دیدگی خود را بازآفرینی می‌کنند و نه گفت‌وگویی از پیش آماده‌شده را بیان می‌کنند. با به حداقل رساندن حرکت‌هایی که بر احساسات تأکید می‌کنند، روی صندلی می‌نشینند و به دوربین نگاه می‌کنند. بینندگان در ارتفاع چشم یکسان با تصاویر نمایش‌داده‌شده تقریباً هم‌اندازه واقعی روبه‌رو می‌شوند.
بنا بر یادداشت‌های کاری هنرمند، بعضی از این پنج زن هنگام فیلم‌برداری پرسیدند آیا تصاویر برای گزارش خبری یا پرتره‌ای برای مراسم پس از مرگ است. وقتی شنیدند فیلم‌برداری برای ساخت اثر هنری است، برخی پیش از نشستن مقابل دوربین موهایشان را مرتب کردند یا لباس عوض کردند.
این ساختار با روشی مرتبط بود که می‌خواست آن پنج نفر را نه پیکره‌هایی محدود به یک احساس یا تصویری از ظاهرِ مورد انتظار یک «قربانی»، بلکه افراد مستقلی با نام‌های Ok-seon Park، Ok-seon Lee، Soon-ok Kim، Kun-ja Kim و Il-chool Kang ثبت کند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Il-chool Kang
عکاسی، 2015 / Kim Hongrok
بازدیدکننده‌ای که با Kun-ja Kim درگذشته در ویدئو نگاه ردوبدل می‌کند
صندلی‌ای که پنج زن هنگام فیلم‌برداری بر آن نشسته بودند، در نمایشگاه نیز قرار گرفت. با قرار گرفتن صندلی درون ویدئو و صندلی واقعی روبه‌روی هم، زمان فیلم‌برداری به زمان نمایشگاه پیوند خورد.
بینندگان می‌توانستند روی صندلی بنشینند و در ارتفاع چشم یکسان با فرد درون ویدئو نگاه ردوبدل کنند. صندلی واسطه‌ای برای پیوند میان پنج زن حاضر در فیلم‌برداری و بینندگان امروز شد و امکان رویارویی آن‌ها را فراهم کرد.
Kun-ja Kim در سال 1926 در پیونگ‌چانگ، استان گانگ‌وون به دنیا آمد. در سال 1942 به‌اجبار به محل «آسایش» ارتش ژاپن در هونچون، استان جیلین چین برده شد و حدود سه سال تا آزادی تحت آزار بود، سپس به کره بازگشت.
او در سال 2007 در جلسه استماع زیر نظر کمیته امور خارجی مجلس نمایندگان ایالات متحده درباره آسیب‌هایی که دیده بود شهادت داد. در سال‌های 2000 و 2006 هر بار 50 میلیون وون، در مجموع 100 میلیون وون، به The Beautiful Foundation بخشید و پایه «صندوق مادربزرگ Kim Kun-ja» را ایجاد کرد. با افزوده شدن کمک‌های مردم، این صندوق تا ژوئیه 2017 به پرداخت شهریه حدود 250 دانشجوی دانشگاه که از مراکز حمایت از کودکان خارج شده بودند کمک کرد.
Kun-ja Kim به خاطر شهادت و کارهای خیریه‌اش در سال 2014 مدال کاملیا از نشان لیاقت مدنی را دریافت کرد. اثر ساخته‌شده در سال 2015 نیز او را با این مدال ثبت کرده است.
Kun-ja Kim در 23 ژوئیه 2017 درگذشت.
پس از ساخت اثر، Soon-ok Kim در 5 دسامبر 2018، Ok-seon Park در 7 سپتامبر 2024 و Il-chool Kang در 28 مارس 2026 درگذشتند.
سرنخی برای بازیابی اصالت: Kun-ja Kim
عکاسی، 2015 / Kim Hongrok
این اثر تاریخ آزار قربانیان نظام «زنان آسایش» ارتش ژاپن را به یک توضیح یا احساس تقلیل نمی‌دهد. نام‌ها، چهره‌ها و نگاه‌های پنج زن را در برابر بینندگان امروز قرار می‌دهد و از آن‌ها می‌خواهد پیامدهای امپریالیسم و جنگ در زندگی فردی را بررسی کنند.
ویدئو و صندلی زمان فیلم‌برداری به بینندگان امروز که امکان دیدار مستقیم با پنج زن را ندارند نیز فرصت می‌دهند تصویر آن‌ها را در ارتفاع چشم یکسان ببینند.
اصالت، سرنخ، بازیابی
در عنوان اثر، «اصالت» به دلیل آغاز کار و جوهر آن اشاره دارد که فراتر از تصویر نمایان بر سطح اثر و ارزیابی‌های آشنا از موضوع‌ها و رویدادهای آن است. اثر به‌جای تثبیت تفسیر در یک نتیجه واحد، فضایی باقی می‌گذارد تا از نگاه‌ها و موقعیت‌های مختلف نیز بتوان به آن سرچشمه نزدیک شد.
کار Kim Hongrok به‌جای ارائه تفسیری از پیش تعیین‌شده، بر نشان دادن اشخاص، اشیا و رویدادهای مشخص تمرکز دارد تا بیننده بتواند مستقل بیندیشد. اما این به معنای نامشخص بودن دیدگاه یا ارزش‌های اثر نیست. هنرمند موضوع‌هایی را که مهم می‌داند انتخاب می‌کند و موقعیت را می‌سازد تا بینندگان خود معنای آن را بررسی کنند.
«سرنخ» در عنوان اثر نتیجه نیست، بلکه چیزی است که اندیشیدن از آن آغاز می‌شود. کنشی روزمره، چهره یک شخص، خاطره یک خانواده یا بسته‌بندی‌ای که پس از استفاده دور انداخته شده، هر یک می‌توانند این نقش را داشته باشند.
«بازیابی» کمتر به بازگشت کامل به وضعیتی گذشته اشاره دارد و بیشتر فرایند بازنگری در رویدادها، اشیا و اشخاصی است که آشنا شده‌اند، و تلاش برای نزدیک‌تر شدن به جوهرشان.
مجموعه «سرنخی برای بازیابی اصالت» با کنش روزمره مسواک زدن آغاز شد و با نگاه اجتماعی پیرامون یک فرد، انتخاب و جابه‌جایی یک خانواده، ارزش لیبرالیسم، ارزش‌های شکل‌گرفته در سرمایه‌داری و چهره آسیب‌دیدگان جنگ ادامه یافت.
Kim Hongrok از طریق آثار گوناگون، بینندگان را به بازنگری در موضوع‌هایی که فکر می‌کردند از پیش می‌شناسند هدایت می‌کند و آن‌ها را به اندیشیدن درباره معنای آزادی، انتخاب، ارزش و کرامت انسانی در زندگی افراد دعوت می‌کند.